Pijnmedicatie en immuuntherapie

Lieve lezers,

Op vrijdag 2 april zijn we de hele ochtend in het Antoni van Leeuwenhoek (AVL) ziekenhuis geweest.

Eerst hadden we een afspraak met een anesthesist-pijnarts. De aanhoudende zenuwpijn in mijn linkerarm belemmert me al 8 weken in het dagelijks leven en houdt me geregeld uit mijn slaap. De arts heeft er goed naar gekeken en bevestigde dat deze pijn veroorzaakt wordt door zenuwen die tijdens de operatie beschadigd zijn. Dit gebeurt vaker bij het weghalen van alle lymfeklieren uit de oksel. Genoeg reden voor pijnmedicatie en daar begin ik dit Paasweekend mee. Het is een sterk medicijn waardoor ik in de eerste 2 weken wat suf en slaperig kan zijn. De komende 2 weken mag ik daarom even geen auto rijden. Erik kan mij de komende week gelukkig naar mijn afspraken rijden, omdat hij dan een weekje vrij heeft.

Na de pijnarts hadden we een uitgebreid gesprek met een internist-oncoloog over immuuntherapie. Ook al was de laatste PET-scan schoon, toch kunnen er nog losse kankercellen zijn, die vroeg of laat opeens weer kunnen opspelen en zich vermenigvuldigen. Dat gebeurt vaker met deze agressieve vorm van kanker (melanoom). Daarom gaan we dit nabehandel-traject in, waarbij ik een jaar lang elke 4 weken een infuus met medicijnen krijg toegediend, die mijn immuunsysteem aan het werk zet om achtergebleven kankercellen te doden. 
De voors en tegens zijn genoemd en we zijn geïnformeerd over de mogelijke bijwerkingen. Volgende week word ik voor dit traject aangemeld en eind april zal ik dan het eerste infuus krijgen. Dat geeft me mooi nog een paar weken om aan mijn conditie te werken, zodat ik zo fit mogelijk deze therapie in kan gaan.

We hebben ook gehoord dat ik voorlopig elke 4 maanden een PET-scan zal krijgen om te checken of er nieuwe uitzaaiingen beginnen te groeien. Ze houden me dus goed in de gaten en ik zal het komende jaar nog regelmatig naar het ziekenhuis moeten.

De afgelopen 3 maanden waren een rollercoaster van gebeurtenissen en emoties. Ook Erik heeft veel te verduren gehad en neemt de week na Pasen vrij om uit te rusten.

bij de ingang van het AVL, 2 april 2021

Het lijkt erop dat de heftigste periode achter de rug is (diagnose kanker, onzekerheid en angst, onderzoeken en uitslagen, operatie en herstel met complicaties), maar het is nog niet `klaar’. We zijn heel dankbaar voor de geslaagde operatie en de positieve scan-uitslagen. Tegelijkertijd zijn we moe en hebben we nog nauwelijks tijd en energie gehad om alle over elkaar heen buitelende gebeurtenissen te verwerken. Dat lijkt nu meer los te komen. En het blijft toch ook wel spannend. Hoe zal het gaan met de pijnmedicatie en hoe zal ik op de immuuntherapie reageren?

Hoe mooi is het dat we dit weekend Pasen mogen vieren, want we houden ons vast aan Jezus die het kwaad aan het kruis heeft overwonnen en is opgestaan uit de dood. Zijn liefde gaat dwars door alles heen. Dat geeft steeds weer hoop en nieuwe kracht.

In de online koorrepetities met het koor Sjofar (Amersfoort) ben ik momenteel het lied `Een toekomst vol van hoop’ van Sela (https://www.youtube.com/watch?v=MLXyDTHoIzU) aan het instuderen. Wat een prachtig lied! Dit is de tekst van het refrein:

U geeft een toekomst vol van hoop; 

dat heeft U aan ons beloofd.                       

Niemand anders, U alleen, 

leidt ons door dit leven heen.

Een goed Paasweekend!

Liefs,
Janike

Wil je een reactie plaatsen? Vergeet je naam niet te vermelden. 😉