Zeven en een halve maand geleden, op de dag dat de lente begon, kwam ons leven abrupt tot stilstand. Het hart van Janike stond even stil. De wereld draaide door, maar onze wereld stond op pauze. Het leven stond on hold. Iedereen hield de adem in ...
We weten nu gelukkig allemaal dat het goed is afgelopen, maar wat was het spannend! De eerste uren en dagen van onzekerheid zijn voorbij. De weken in het ziekenhuis liggen achter ons. Hanna en Lydia hebben hun schoolwerk weer fantastisch opgepakt en ik ben begin mei weer gaan werken.
Janike kon in juni voorzichtig weer gaan werken. Eerst twee keer twee uurtjes. Daarna elke paar weken twee uurtjes erbij. Intussen werkt ze weer bijna volledig. Ze staat sinds september ook weer elke week te dirigeren voor gospelkoor Miracles en dat gaat prima. Zingen gaat ook weer steeds beter.
We zijn heerlijk op vakantie geweest naar Kos en het nieuwe seizoen is goed op gang gekomen.
Dus is alles weer normaal? Het gewone leven? Ja en nee. Langzaam maar zeker heeft bijna alles weer z’n normale gangetje gekregen. Dit is dan ook onze laatste blog, omdat er echt niet meer elke dag, week of zelfs maand iets nieuwswaardigs en bijzonders gebeurt. Gelukkig maar …
Janike heeft een stuk vertrouwen in haar lichaam verloren. Langzamerhand komt dat wel weer terug, maar het blijft een zwakke plek. Als je lichaam je een keer zó in de steek heeft gelaten …. Janike heeft de ICD en bepaalde medicijnen misschien wel voor de rest van haar leven. Haar linker arm is ook nog niet de oude. We hopen dat dat nog wel beter wordt.
Lydia had de laatste tijd veel pijn in haar voeten, rug en armen. Eén van de problemen blijkt dat alles nogal vast zit en verkrampt is. De fysiotherapeute vroeg zich verbaasd af hoe dat toch kan komen bij een dertien-jarige. Heeft ze misschien veel stress gehad? Daar hadden we wel een verhaal bij ...
We zijn dankbaar. Zeker! Janike heeft een tweede kans gekregen. Ze heeft het gevoel dat ze volgend jaar twee keer jarig is. Op 12 februari en ook op 21 maart …
We zijn dankbaar dat we er allemaal relatief goed uit zijn gekomen, maar we ervaren nog dagelijks de gevolgen.
We zijn blij met de steun van onze familie, vrienden en kerkgemeenschap.
God zorgt voor ons. Dag aan dag draagt hij ons. Wij zijn veilig in Jezus’ armen. Dat zongen we op de intensive care en dat zingen we nog steeds.
“Hoe gaat het?”, vragen mensen vaak. Fijn dat ze dat vragen. Dat moeten ze vooral ook blijven doen. Ons antwoord is over het algemeen ‘goed’, maar we hopen dat jullie begrijpen dat dat geen gemakkelijk antwoord is en dat we vaak nog met een brok in onze keel vertellen over wat er gebeurd is.
Lieve mensen, ontzettend bedankt voor al het meeleven. Dit is de laatste keer dat we schrijven op janikevandijk.blogspot.com, maar we zitten alle vier op Facebook, dus je kunt ons blijven volgen.
Het ga jullie goed. Gods zegen!
