Onderzoeken deze week en ... ontmoet ons gezin

Lieve lezers,

We moeten nog een week wachten op uitslagen van onderzoeken, maar we hebben wel een paar updates.

In goede handen

Lieve lezers, 

we zijn een paar kleine stapjes verder. Vanmorgen hebben we een uitgebreid gesprek met de chirurg-oncoloog in het AVL gehad. Dat was goed; hij nam alle tijd voor ons.

HOUVAST?

Lieve mensen,

Wachten is moeilijk. Heel moeilijk. Na de diagnose die ik te horen kreeg op woensdag 23 december wacht ik vandaag al 10 dagen op vervolgonderzoeken. Er is nog niets gebeurd, maar ik wil zó graag weten waar de kankercellen zitten: alleen in de lymfeklieren van mijn linker oksel? Of ook op andere plekken? Dat maakt zoveel uit voor de prognoses!

Als het geen kerstvakantie was geweest, dan waren er waarschijnlijk al vervolgonderzoeken geweest. Dan had ik misschien al meer geweten en zou ik verlost zijn van deze moeilijk te verdragen onzekerheid…

Een mens wil houvast. Ik wil houvast. Leven in onzekerheid is zwaar en beangstigend. Ik leef tussen hoop en vrees. Dagelijks voel ik beide. Angst voor ziekte, pijn en ellende. Maar ook hoop op gunstige uitslagen en genezing. De afwisseling van deze uiteenlopende emoties is vermoeiend en stressvol.

Deze vraag dringt zich op: waar zoek ik mijn houvast? Ook al hoop ik dat in de komende week afspraken voor onderzoeken gemaakt gaan worden, toch ligt mijn hoop uiteindelijk niet in scans, artsen of behandelingen. Gelukkig kunnen artsen veel, staat het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis zeer goed bekend en zijn er goede behandelmethoden, maar mijn echte hoop ligt in God. Ik weet dat, maar kan het momenteel moeilijk ervaren. Vaak overheerst de angst.

Ik luister bijna non-stop naar goede muziek en af en toe zing ik zelf of lees de Bijbel. En soms komt er dan even rust, zoals bij het lezen van deze verzen uit Psalm 27:

¹De HEER is mijn licht, mijn behoud, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn leven veilig, voor wie zou ik bang zijn? ²Kwaadwilligen kwamen op mij af om mij levend te verslinden, mijn vijanden belaagden mij, maar zij struikelden, zij vielen. ³Al trok een leger tegen mij op, mijn hart zou onbevreesd zijn, al woedde er een oorlog tegen mij, nog zou ik mij veilig weten. (….…) ⁷Hoor mij, HEER, als ik tot u roep, wees genadig en antwoord mij. (…….) ¹³Mag ik niet verwachten de goedheid van de HEER te zien in het land van de levenden? ¹⁴Wacht op de HEER, wees dapper en vastberaden, ja, wacht op de HEER.

De enige afspraken die nu staan zijn gesprekken op woensdagmorgen 6 januari met een chirurg-oncoloog en een verpleegkundig specialist. 
We hopen snel met meer nieuws te komen.

Bedankt dat je meeleeft!
Lieve groet,

Janike

Helaas weer nieuws

Beste volgers,

In 2011 hebben jullie deze blog gevolgd, om op de hoogte te blijven van de gezondheid van Janike. Jullie staan nog steeds in de lijst. Daarom dit bericht.

Er is helaas weer nieuws over de gezondheid van Janike ... Er zijn vorige week bij een controle van een stukje weefsel uit haar oksel (biopsie) kankercellen aangetroffen. We weten nog niet of het alleen daar zit of ook op andere plekken. Daar is vervolgonderzoek voor nodig. Volgende week hebben we een afspraak in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis. We leven in grote onzekerheid.

We gaan de blog weer re-activeren. Deze post is speciaal voor de volgers uit 2011. Aan jou de keus om te blijven volgen of je nu af te melden. Even goede vrienden.

Lieve groet, Janike en Erik

Het normale leven?

Zeven en een halve maand geleden, op de dag dat de lente begon, kwam ons leven abrupt tot stilstand. Het hart van Janike stond even stil. De wereld draaide door, maar onze wereld stond op pauze. Het leven stond on hold. Iedereen hield de adem in ...

We weten nu gelukkig allemaal dat het goed is afgelopen, maar wat was het spannend! De eerste uren en dagen van onzekerheid zijn voorbij. De weken in het ziekenhuis liggen achter ons. Hanna en Lydia hebben hun schoolwerk weer fantastisch opgepakt en ik ben begin mei weer gaan werken.

Janike kon in juni voorzichtig weer gaan werken. Eerst twee keer twee uurtjes. Daarna elke paar weken twee uurtjes erbij. Intussen werkt ze weer bijna volledig. Ze staat sinds september ook weer elke week te dirigeren voor gospelkoor Miracles en dat gaat prima. Zingen gaat ook weer steeds beter.

We zijn heerlijk op vakantie geweest naar Kos en het nieuwe seizoen is goed op gang gekomen.

Dus is alles weer normaal? Het gewone leven? Ja en nee. Langzaam maar zeker heeft bijna alles weer z’n normale gangetje gekregen. Dit is dan ook onze laatste blog, omdat er echt niet meer elke dag, week of zelfs maand iets nieuwswaardigs en bijzonders gebeurt. Gelukkig maar …

Toch zal het leven nooit meer helemaal hetzelfde worden. We hebben veel meegemaakt en dat zullen we op één of andere manier altijd met ons meedragen. Ziekenwagens klinken persoonlijker, ziekenhuizen zijn confronterender, reanimeren is realiteit geworden en vooral: gezondheid is minder vanzelfsprekend.

Janike heeft een stuk vertrouwen in haar lichaam verloren. Langzamerhand komt dat wel weer terug, maar het blijft een zwakke plek. Als je lichaam je een keer zó in de steek heeft gelaten …. Janike heeft de ICD en bepaalde medicijnen misschien wel voor de rest van haar leven. Haar linker arm is ook nog niet de oude. We hopen dat dat nog wel beter wordt.

Lydia had de laatste tijd veel pijn in haar voeten, rug en armen. Eén van de problemen blijkt dat alles nogal vast zit en verkrampt is. De fysiotherapeute vroeg zich verbaasd af hoe dat toch kan komen bij een dertien-jarige. Heeft ze misschien veel stress gehad? Daar hadden we wel een verhaal bij ...

We zijn dankbaar. Zeker! Janike heeft een tweede kans gekregen. Ze heeft het gevoel dat ze volgend jaar twee keer jarig is. Op 12 februari en ook op 21 maart …

We zijn dankbaar dat we er allemaal relatief goed uit zijn gekomen, maar we ervaren nog dagelijks de gevolgen.

We zijn blij met de steun van onze familie, vrienden en kerkgemeenschap.

God zorgt voor ons. Dag aan dag draagt hij ons. Wij zijn veilig in Jezus’ armen. Dat zongen we op de intensive care en dat zingen we nog steeds.

“Hoe gaat het?”, vragen mensen vaak. Fijn dat ze dat vragen. Dat moeten ze vooral ook blijven doen. Ons antwoord is over het algemeen ‘goed’, maar we hopen dat jullie begrijpen dat dat geen gemakkelijk antwoord is en dat we vaak nog met een brok in onze keel vertellen over wat er gebeurd is.

Lieve mensen, ontzettend bedankt voor al het meeleven. Dit is de laatste keer dat we schrijven op janikevandijk.blogspot.com, maar we zitten alle vier op Facebook, dus je kunt ons blijven volgen.

Het ga jullie goed. Gods zegen!