HOUVAST?

Lieve mensen,

Wachten is moeilijk. Heel moeilijk. Na de diagnose die ik te horen kreeg op woensdag 23 december wacht ik vandaag al 10 dagen op vervolgonderzoeken. Er is nog niets gebeurd, maar ik wil zó graag weten waar de kankercellen zitten: alleen in de lymfeklieren van mijn linker oksel? Of ook op andere plekken? Dat maakt zoveel uit voor de prognoses!

Als het geen kerstvakantie was geweest, dan waren er waarschijnlijk al vervolgonderzoeken geweest. Dan had ik misschien al meer geweten en zou ik verlost zijn van deze moeilijk te verdragen onzekerheid…

Een mens wil houvast. Ik wil houvast. Leven in onzekerheid is zwaar en beangstigend. Ik leef tussen hoop en vrees. Dagelijks voel ik beide. Angst voor ziekte, pijn en ellende. Maar ook hoop op gunstige uitslagen en genezing. De afwisseling van deze uiteenlopende emoties is vermoeiend en stressvol.

Deze vraag dringt zich op: waar zoek ik mijn houvast? Ook al hoop ik dat in de komende week afspraken voor onderzoeken gemaakt gaan worden, toch ligt mijn hoop uiteindelijk niet in scans, artsen of behandelingen. Gelukkig kunnen artsen veel, staat het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis zeer goed bekend en zijn er goede behandelmethoden, maar mijn echte hoop ligt in God. Ik weet dat, maar kan het momenteel moeilijk ervaren. Vaak overheerst de angst.

Ik luister bijna non-stop naar goede muziek en af en toe zing ik zelf of lees de Bijbel. En soms komt er dan even rust, zoals bij het lezen van deze verzen uit Psalm 27:

¹De HEER is mijn licht, mijn behoud, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn leven veilig, voor wie zou ik bang zijn? ²Kwaadwilligen kwamen op mij af om mij levend te verslinden, mijn vijanden belaagden mij, maar zij struikelden, zij vielen. ³Al trok een leger tegen mij op, mijn hart zou onbevreesd zijn, al woedde er een oorlog tegen mij, nog zou ik mij veilig weten. (….…) ⁷Hoor mij, HEER, als ik tot u roep, wees genadig en antwoord mij. (…….) ¹³Mag ik niet verwachten de goedheid van de HEER te zien in het land van de levenden? ¹⁴Wacht op de HEER, wees dapper en vastberaden, ja, wacht op de HEER.

De enige afspraken die nu staan zijn gesprekken op woensdagmorgen 6 januari met een chirurg-oncoloog en een verpleegkundig specialist. 
We hopen snel met meer nieuws te komen.

Bedankt dat je meeleeft!
Lieve groet,

Janike

Helaas weer nieuws

Beste volgers,

In 2011 hebben jullie deze blog gevolgd, om op de hoogte te blijven van de gezondheid van Janike. Jullie staan nog steeds in de lijst. Daarom dit bericht.

Er is helaas weer nieuws over de gezondheid van Janike ... Er zijn vorige week bij een controle van een stukje weefsel uit haar oksel (biopsie) kankercellen aangetroffen. We weten nog niet of het alleen daar zit of ook op andere plekken. Daar is vervolgonderzoek voor nodig. Volgende week hebben we een afspraak in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis. We leven in grote onzekerheid.

We gaan de blog weer re-activeren. Deze post is speciaal voor de volgers uit 2011. Aan jou de keus om te blijven volgen of je nu af te melden. Even goede vrienden.

Lieve groet, Janike en Erik

Het normale leven?

Zeven en een halve maand geleden, op de dag dat de lente begon, kwam ons leven abrupt tot stilstand. Het hart van Janike stond even stil. De wereld draaide door, maar onze wereld stond op pauze. Het leven stond on hold. Iedereen hield de adem in ...

We weten nu gelukkig allemaal dat het goed is afgelopen, maar wat was het spannend! De eerste uren en dagen van onzekerheid zijn voorbij. De weken in het ziekenhuis liggen achter ons. Hanna en Lydia hebben hun schoolwerk weer fantastisch opgepakt en ik ben begin mei weer gaan werken.

Janike kon in juni voorzichtig weer gaan werken. Eerst twee keer twee uurtjes. Daarna elke paar weken twee uurtjes erbij. Intussen werkt ze weer bijna volledig. Ze staat sinds september ook weer elke week te dirigeren voor gospelkoor Miracles en dat gaat prima. Zingen gaat ook weer steeds beter.

We zijn heerlijk op vakantie geweest naar Kos en het nieuwe seizoen is goed op gang gekomen.

Dus is alles weer normaal? Het gewone leven? Ja en nee. Langzaam maar zeker heeft bijna alles weer z’n normale gangetje gekregen. Dit is dan ook onze laatste blog, omdat er echt niet meer elke dag, week of zelfs maand iets nieuwswaardigs en bijzonders gebeurt. Gelukkig maar …

Toch zal het leven nooit meer helemaal hetzelfde worden. We hebben veel meegemaakt en dat zullen we op één of andere manier altijd met ons meedragen. Ziekenwagens klinken persoonlijker, ziekenhuizen zijn confronterender, reanimeren is realiteit geworden en vooral: gezondheid is minder vanzelfsprekend.

Janike heeft een stuk vertrouwen in haar lichaam verloren. Langzamerhand komt dat wel weer terug, maar het blijft een zwakke plek. Als je lichaam je een keer zó in de steek heeft gelaten …. Janike heeft de ICD en bepaalde medicijnen misschien wel voor de rest van haar leven. Haar linker arm is ook nog niet de oude. We hopen dat dat nog wel beter wordt.

Lydia had de laatste tijd veel pijn in haar voeten, rug en armen. Eén van de problemen blijkt dat alles nogal vast zit en verkrampt is. De fysiotherapeute vroeg zich verbaasd af hoe dat toch kan komen bij een dertien-jarige. Heeft ze misschien veel stress gehad? Daar hadden we wel een verhaal bij ...

We zijn dankbaar. Zeker! Janike heeft een tweede kans gekregen. Ze heeft het gevoel dat ze volgend jaar twee keer jarig is. Op 12 februari en ook op 21 maart …

We zijn dankbaar dat we er allemaal relatief goed uit zijn gekomen, maar we ervaren nog dagelijks de gevolgen.

We zijn blij met de steun van onze familie, vrienden en kerkgemeenschap.

God zorgt voor ons. Dag aan dag draagt hij ons. Wij zijn veilig in Jezus’ armen. Dat zongen we op de intensive care en dat zingen we nog steeds.

“Hoe gaat het?”, vragen mensen vaak. Fijn dat ze dat vragen. Dat moeten ze vooral ook blijven doen. Ons antwoord is over het algemeen ‘goed’, maar we hopen dat jullie begrijpen dat dat geen gemakkelijk antwoord is en dat we vaak nog met een brok in onze keel vertellen over wat er gebeurd is.

Lieve mensen, ontzettend bedankt voor al het meeleven. Dit is de laatste keer dat we schrijven op janikevandijk.blogspot.com, maar we zitten alle vier op Facebook, dus je kunt ons blijven volgen.

Het ga jullie goed. Gods zegen!

Nieuw seizoen

De zomervakantie is voorbij! Hanna en Lydia hebben 7 weken vakantie gehad, Janike en ik allebei zo’n 3 weken. Inmiddels hebben wij alweer een week gewerkt. Onze dochters hebben op 7 september hun eerste schooldag.

Vakantie op Kos
We zijn als gezin acht dagen naar Kos (Griekenland) geweest. Wat was het lekker om een week lang zon en warm weer te hebben! We hebben er allemaal van genoten! De foto’s hieronder spreken boekdelen ...

Werk
Momenteel werkt Janike 12 uur per week en hopelijk kan ze dit de komende weken stap voor stap uitbreiden tot 20 uur per week.
Zowel de cardioloog en bedrijfsarts zijn tevreden over Janike´s herstel, dus zij vinden het prima als Janike langzaam aan weer meer gaat werken.

Zingen
Vandaag, zondag 4 september, heeft Janike weer voor het eerst de zangleiding in Crossroads gedaan. Heerlijk om haar daar weer te zien staan. Het ging goed. Ze voelde het als thuis komen.

Op maandag 5 september starten de koorrepetities weer van het black gospel koor Miracles in Woerden. Janike gaat weer dirigeren! Gelukkig is de dirigent die de afgelopen maanden heeft ingevallen bereid dit de eerstkomende weken samen met Janike te doen, zodat ze rustig op kan starten.
Nog steeds heeft Janike af en toe last van pijn in haar middenrif. Dit is nog steeds een gevolg van de reanimatie en defibrilatie in maart. Al zijn we bijna een half jaar verder, dit heeft kennelijk lange tijd nodig om te genezen.

Linkerarm
Janike mag na drie maanden stoppen met de anti-stollingsmedicatie en kan ook het wekelijkse bloedprikken bij de trombosedienst afsluiten. Toch is de trombose helaas nog niet helemaal uit haar linkerarm verdwenen. Af en toe heeft ze nog pijn en die arm is nog steeds wat dikker en roder van kleur. Van de cardioloog mag Janike toch stoppen met de antistolling en gaat ze over op bloedverdunners. We moeten aankijken hoe het zich ontwikkelt. Als de klachten verergeren, zullen we weer terug moeten naar het ziekenhuis.

Levensmoed
Voor Janike is het leven anders geworden nu ze met een ICD leeft, allerlei medicijnen slikt en ook nog steeds rekening moet houden met de noodzaak tot rusten. Regelmatig wordt ze geconfronteerd met de gevolgen van haar hartstilstand, al is haar gezondheid heel goed. Ook heeft ze weer vertrouwen in haar lichaam, nieuwe motivatie en levensmoed moeten vinden, maar ze is goed bezig!

De heftigheid en schrik van alles liggen nu echt achter ons. We praten er af en toe nog over en proberen het onderwerp ook niet te vermijden, maar het leven is duidelijk in rustiger vaarwater gekomen.

We zijn immens dankbaar dat alles zo goed is afgelopen. Dat we de afgelopen maanden als gezin er voor elkaar konden zijn. Dat er heel veel familie en vrienden om ons heen zijn geweest die op allerlei manieren ons hebben gesteund en bemoedigd.

We gaan vol goede moed een nieuw school-, werk- en kerkseizoen in.

Hartelijke groet,

Erik

Zomervakantie

We zijn een maand verder en kunnen gelukkig vertellen dat het goed met ons gaat en dat het herstel van Janike doorzet. Er zijn een aantal goede ontwikkelingen te melden.

Werk bij Crossroads
Janike heeft alweer een maand gewerkt. Ze is begonnen met een paar uur per week. Al snel voelde ze dat ze meer aan kon en heeft ze haar uren uitgebreid en daarmee ook haar taken en verantwoordelijkheden. Ze begon met wat administratieve klusjes en nu komt daar ook weer het coachen en ondersteunen van een aantal muzikanten bij. Daarnaast pakt ze nu ook het afnemen van audities op om nieuwe muzikanten voor de kerk te vinden. De afgelopen week zat ze daarmee al op 10 uur, de helft van haar contracturen.

Linkerarm
Heel langzaam vermindert de trombose in Janike’s linkerarm en krijgt die weer een normalere omvang en kleur. De pijn is weg en we hopen dat haar arm er ook weer helemaal normaal uit gaat zien.

Rijbewijs

Een week geleden heeft Janike haar nieuwe rijbewijs op kunnen halen met `code 100’ (medische rijgeschiktheid alleen voor privé-gebruik). Na een schok van de ICD mag je 2 maanden niet autorijden. Tijdens de operatie was de ICD getest en gaf hij een schok af, dus vandaar de twee maanden niet mogen rijden. Daarna kostte het nog een aantal weken om alle papieren rond te krijgen en het rijbewijs aan te vragen, maar inmiddels heeft ze er alweer een paar ritjes op zitten, waar ze erg van heeft genoten. 

Koren

Janike heeft een repetitie bijgewoond van Sing4Joy, het worship koor van Crossroads dat ze 7 jaar heeft gedirigeerd. Ze kwam om de huidige dirigente te steunen, maar ook om lekker een avondje mee te zingen.
Ook heeft ze een optreden bezocht van black gospel koor Miracles en kennis gemaakt met de dirigent die momenteel voor haar invalt.
Beide kooravonden deden haar hart sneller kloppen en het ging best een beetje kriebelen om weer te gaan zingen en dirigeren … maar ze moet nog even geduld hebben.

Zingen

Het lukt steeds beter om te zingen, maar het kost tijd om weer een grotere long-inhoud te krijgen en het vraagt training om weer sterke buik- en borstspieren te krijgen. Door de reanimatie en defibrilatie in maart heeft het middenrif van Janike een enorme klap gehad en kost het maanden om helemaal te herstellen. Af en toe heeft ze nog last van pijn in haar middenrif. Hopelijk zal dat binnenkort verdwijnen.
In ieder geval gaat Janike volgende week zingen op een bruiloft en dat zal weer de eerste keer zijn dat ze voor publiek zingt.

Revalidatie

Na zes weken (tweemaal per week) revalidatie mocht Janike nog vier keer extra komen (eens per week). Dit was om haar arm nog wat in de gaten te houden en haar een zetje in de rug te geven bij het weer oppakken van het hardlopen. Het heeft haar enorm geholpen haar conditie weer op te bouwen en de fysiotherapeutes zijn erg tevreden met Janike’s goede conditie. Vandaag heeft ze voor de allerlaatste keer revalidatie gehad.

Zomervakantie

Hanna en Lydia hebben vanmorgen hun rapporten opgehaald en zijn over naar de volgende klas. We zijn trots op hun schoolprestaties en hoe ze zich door de afgelopen maanden hebben geslagen. Voor hen is nu de zomervakantie begonnen.
Janike en ik werken nog een paar weken. In augustus hebben we allemaal vakantie.

Spannend
Als je een optelsom maakt van al deze dingen, gaat het allemaal heel goed. Toch is het goed om ook te melden dat we nog steeds al het gebeurde aan het verwerken zijn en dat voor Janike het oppakken van nieuwe dingen vaak gepaard gaat met grote voorzichtigheid en ook onzekerheid of het allemaal weer gaat lukken.
Het leven is anders en zal niet meer hetzelfde zijn. Terugkomen in werk, zang en koren is spannend. Elke nieuwe stap voelt als een nieuwe uitdaging.
We zijn God dankbaar dat het herstel goed blijft gaan en dat ze steeds meer op kan pakken. Bedankt voor jullie meeleven hierin!

Hartelijke groet,

Erik